2012-07-19

EHUNMILAK 2012 / IKERREN KRONIKIA

Uztailak 13 arratsaldeko 17:50 ean, Beasaingo irteeran Xabier, Argider, Aitzol eta ni geuzen irteera noiz emungo zain. "Valdi"-k  egualdixan prebisiño txarra irakurri dozkun eta ondoren Vangelis-en kantu ezaguna jarri ebein ( danok oilo narruakin) eta 10 segunduko cuenta atras-a ta gero emun ebein 3. edizio honen irteeria, 168km aurretik.
200 korrikalari urten ginan Usurbeko aldapak igoaz eta Argider eta Aitzol laister fan zian aurrera. Bero haundixakin ailau ginan antena haundi bat dakon tontorrera eta handik Mandubiara, Izazpiko azken aldapa gogorra igo eta Zumarragara jeitsieria. Zerua ia oso ilun euen, laino oso ilunakin eta gabeko 20:50 zianez, eguna be ilunduaz. Zerbaitt jan eta Irimon gora mobiu ginan, Xabi, Josu (Lezoko lagun bat) eta ni metro gutxittan separauta. Irimotik Gorlara bidian frontala jarri bihar izan geben eta Gorlako abituallamentuan indarrak hartuta Madarixaruntza. Tramo hontan Xabi-k arazotxo batzuk eukala eta atzera geldittu zan eta aurreratxuau pena haundixakin lasterketia bertan bera jare bihar izan eben.
Bittartian ni Josukin, Sasieta anai-arrebakin (Gorka eta Jaione) eta beste 3 korrikalarin inguruan nebilen, gaba taldetxuan pasaitteko asmotan. Josu ( remero Olimpico, Barcelona 92) eta ni oso antzera gebitzen eta gaba batera pasaittea erabaki geben; Madarixatik Xoxoteko Aterpera eta hemendik bajada arriskutsu baten ondoren Azpeittiko abituallamentora (km53-8h15´) . Goizeko 02:15 zian eta esan bihar da gaba bustittik oiala, zaparrada gutxikin baina lainoartian lambruakin bustitta.
Azpeittin Josu ta bixok bakarrik geuzen eta 5 minutuko geldialdi bat eta gero Gazumeko aldapa gogorrak igoten hasi ginen. 30 minutuko igoera gogorra eta gero, korrika itteko leku ederrak, baina hemen Josu ni baino gehixau zan. Tramo batzutan atzera geldiketan nitzan eta gero igoeratan berriz be harrapo. Zelatun-era jeitsi aurretik azken igoera gogor bat euen eta jeitsiera ondiokan arriskutsuaua, harrixak bustitta euzen eta haiziak fuerte joten eben eta momentu hortan txamarrak jantzitta, eta burua be buff-akin tapauta goiazen. Zelatun-en Gorka eta Jaione euzen eta nik tripak oso ondo ez neukanez, salda bat hartzen geratu nitzan Josuri Tolosara jeisten hasteko esan notzan bittartian. Goizeko 4:50 zian eta erropak aldatu ondoren bi Ezkio-Itsasotar honeikin mobiu nitzan Ernion gora. Erniotik Tolosara dana behera dala esaten dozkue, baina keba!! krestedixatxo baten 3 bat gora bera ein bihar izan geben aurretik eta nehikua lanekin gainera, lokatza asko euen eta oso labainkor euen. Benetan bajaitten hasi ginanerako ihes in nostain Jaione ta Gorkak eta neuk bakarrik lasaixau hartu neben bajadia, benetan gaizki euen bajadia. Goizeko 7etan ailau nitzan Tolosako kiroldegira (km78-13h08´)


Tolosan ixa bide erdixa inda atseden bat hartu neben, tripak ez neukan nere onenian eta. Dutxa bat, erropak aldatu, makarroi platerkada bat tomate ta gaztaiakin eta Aranek ekarrittako 2 arroz con leche!! 40 minutu egon nitzan, baina barrixan moura urten nitzen. Penia Josu, Jaione eta Gorka aurrera fan ziala, baina nik nere denboria bihar neben indarrak hartzeko.


Tolosatik urtetian enterau nitzan Aralar pasaitteko, 2 edo 3ko taldiak itten ebitzeila Amezketan, mendixan euen kondizino txarratik, bakarrik inor ez geraketako. Hori jakinda eta nere inguruan zeintzuk ebitzein jakinda nehiko ritmo gogorra jarri neben berriz be Sasietatarrak edo Josu harrapoteko. Ugartetik pasau, beste aldapa bat igo eta Amezketara bajadia eta ni ailaittera noiala Sasieta anai-arrebak urteten(km96-16h13´).


Antolakuntzakuakin komentaitten dot eta itxi dostai 2 minutu beranduau eurakin urteten, ze bestela nehiko poliki etorren Japones batekin fan binintzan edo bestela ni baino 20 bat minutu atzerau etorrenari itxoi. Ez neben denborarik euki beakin egoteko, baina hemen Argider euen erretirauta, arazo fisiko batzukin eta Abuztuan dakon Ironmanian pentsaitten, erretiraitteko erabakixa hartu eben.


Larraitzera igo, Aquarius boteila bat traguan eran eta Txindokiko malda gogorrak igoteko ordua zan. Nehiko lasai igo geben, Jaione apur bat kantzauta etorrelako, baina hala ta be ritmo onian. Azkenengo koilaura igo eta tontorreko azken partia eztala igoko esan dozkuen, azkenengo aldapia oso gaizki dauelako. Egixa esan azkenengo  2 edizinotan tarte hortan lurretik bueltaka ibili ginan eta erabakixa ondo hartuta euen, eta 20 bat minutu aurreratu geben.
Hemendik Ganbo txiki, Ganbo eta beste pare bat tontor igo geben eta hotz itten eben arren, lainuak apur bat jaso in eben eta bista batzuk ikusi geben. Igoeratan ni apur bat aurreraketan nitzan, baina jakinian Lareorako bajadan berriz harrapoko  noztaila. Lareoko pantano hontan Aran euen eta beakin in neben Lizarrustirainoko bide politta. Hona ailautakuan enterau ginan Aitzol be erretirau in zala.Bertan euzen Peitto, Kizkitza,... eta baitta Andoaingo ekipuan andrak, ta ze ona euen azken honeik emun noztain tortilla patata bokadilua!!! Gero Kauldi, Imanol eta Gorostidiri gutxitxuau tokauko xakoin, baina.... Beste arroz-esne bat jan eta berriz be Jaione eta Gorkakin mobiu nintzen Etxegarate aldera (km115-20h19´).


Lizarrusti-Etxegarate tartian lehenengo 30 minutuak oso gogorrak dia eta berriz be igoten aurreratu in nintzan, baina ia bajadatan be gustora noian eta tramo hau oso aguro pasau xaten. Atzetik aurrera eta korrikalarixak aurreraketan eta  gero eta motibautaua neuen. Lokatza asko euen arren oso baso polittetatik pasaitten da ta 3h30min-an ittia pentsauta neukan tramua 2h30min-tan! Etxegaraten Igor Guenetxea euen neri metaraino lagunketako prest. Aizkorrin be Iker Bermejo euen lagunketako, ta honein laguntzia oso importantia izan zan azken partiari aurre itteko. Beste makarroi platerkada bat jan, gaberako erropak hartu, Aran eta konpañiari saludau eta Aizkorri aldera Igorrekin (km130-23h01´).
Otzaurtetik pasau ginan lehenengo ( han be gure jarraitzailian animuak geukan), ta beste ordu baten ondoren San Adriango refugixora ailau ginan (km138-25h09´). Oso fuerte goiazen eta iazko denboriari ia 3 ordu kenduta. Animo horreikin San Adriango tunela pasau eta 35 bat minututan Aizkorriko tontorrian geuzen ta hotz itten eben arren, zerua garbi euen eta ondiok egun argiz denbora dexente geukan, ilunkarako 20:00ak inguru zian eta.


Hemendik aurrera Iker Bermejon laguntzia gehitu xaten eta hirurok bajau ginan lehenengo Arbelar-eko itxaboletara eta gero handik Andraitzeko tontorrerako igoeriari aurre in gotzan. Hemendik Zerainerainoko zatixa gehixena beheruntz da eta oso aguro fan ginan korrika, Oazurtzako abituallamentuan lehenengo neskia be pasau geben. Zerainera bidian kalkuluak etaraten ibili ginan, iaz 36h36min inda neukan eta aurten? lehenego 35, gero 34, 33, 32, 31.....igual 30 ordutik bajaittia posible zala kalkulau geben, nahiz eta  hortarako a tope fan bihar. Zelako bentajia dan San Adrianetik-Aizkorri-Andraitz-Zerain  tramua egunez ittea! leku teknikuak dia eta bigarren gabak harrapo ezkero oso poliki fan biharra dau.


Iker Bermejo Zerainen geldittu zan eta  Igor eta bixok Mutiloarako bidia hartu geben gure laguntzailiairi saludau ostian. Beste 3 km topera korrika eta Mutiloako frontoian geuzen (km158-28h37´), hemen coca-cola bat eran eta aurrera 30 orduan bila (zaila euen arren). Lierniara bidian aldapa gogorra euen eta hemen ia ritmua dexente bajau bihar izan neben, Igor aurretik ritmua jarten eta ni jarraittu ezinda. Ikusi gebenian ez gebela 30 ordutik bajauko lasaitxuau hartu, rekuperau eta metarako falta zian 8 km ahal dan onduen ittera. Ritmua karreran in neben motelena zan, ze ia korrika ittia asko kostaten xaten, baina gutxi falta zanez laister ailau ginan Beasaingo kaletara. Azkenengo 2 km-ak herri barruan izan zian eta plazako azken aldapia igota, gabeko 00:30 euen jente gutxixan animuakin ailau nitzan metara.

168 km itteko 30h36min32seg. / 18. postuan sailkatu nintzan eta iazko nere markiari 6 ordu kenduta. Neu lehenengo pertsonia harrittuta nauena urten dostan denboriakin! Finisher oparia hartu eta etxera lotara.


Eskerrikasko karreran zihar lagundu noztain Aran, Igor, Iker, Peitto, Josu, Jaione, Gorka, Kizkitza, Imanol, Kauldi, Gorostidi, Ugaitz, Ana, Goiatz eta Marijo,.....baitta euran animuak emun nostain Argider, Luis, Iban, Irune, Maite,..... eta Eskerrikasko "Valdi" eta bere lan taldiari holako karrera bat antolaketiatik.


Hurrengo urterarte.


SAILKAPENA:  http://www.kirolprobak.com/extranet/uploads/pruebas/clasificaciones/438_ABSOLUTAEHMCONRETIRADOS.pdf  
WEB ORRIA:  http://www.ehunmilak.com/v4/index.php/eu/    






























2012-07-16

GR 34 ARANTZAZU-DONOSTIA / LUISEN KRONIKIA

Joan den Ekainaren 29an egin genuen Arantzazutik Donostiara doan GR34 bidea. Hasieran eguraldia lagun ez genuen izan arren, ibilbide polit batez gozatu eta egun bikaina pasa genuen. Hona hemen Luis-ek egindako kronika:


Eguna aillau zuan ta Ikerren etxe behian juntau giñan, peitto (pantis) Iker ta ni (kantzontzilluak) ta gure logistikako arduradun ta taldekide,Arantzazu).


Arantzazu-k kotxez  igo zozkun ta han hasi zan gure “bueltia”.



Arantzazutik gabeko 9 etan urten genduan GR 34 bidia segitzeko asmuakin, hortarako Iker-ek GPS garmin dakota 20 ekarri eban ta eskerrak ondo manejatzen dabela ( ez Iban Isasti mouan,je,je,je). Egixa esanda peitto ta ni trankil goiazen ze baekigun ez giñala galduko, baiña Ikerren burutik beti euan galdetzeko “bildur” hori.
Arantzazutik goiko benta-ko bidia hartu genduan ta hortik duru aldera. Han hasi zan xiri-miri botatzen ta OSTIA!!! Peittori pantis-ak ahaztu!!!je,je,je…. 
Durutik beruntza hasi giñan bajatzen Zerain adera. Nik kantzontzilluak ta mobilla ahaztuta kejaka  ta peitto oindiokan bere pantis-ekin pentsatzen. Frontala ta txamarria be jarri genduan ze gabia sartu zan ta ez zeuan girorik. Aste osuan kriston beruak ta egun hortan xiri miri ta fresko.
00:30 aldian Zerain-era aillegau giñan. Etxetik ekartzen genduan bokadilluak etara ta isiltazuna sortu zan. Ikerrek fotografixa batzuk etara eban ta kriston pereziakin ibiltzen hasi giñan. Esan bihar, gabe osua ibiltzen (oinez) ein genduala (DECEPCION).

Zerain-etik Segura herrira aillegau giñan ta Segura-tik Ormaiztegiko bidia hartu genduan. Ormaiztegi herria erditxik pasau ta  dana gora!!! Bide hau Ehunmilak lasterketako bidearekin elkartzen da. Mandubira aillegau giñan ta Iker kontu batzuri kaso eitzen, lurrian amaitzu genduan lo eitzen 20 miñutu ( ESO NO HACE NI EL EJERCITO ), handik batenedonbat pasau ezkero, no quiero ni pensar, ze esango eban, orduan bai agertuko zala ejerzitua,ai ama!!!
“Siesta”tik jaikitza ta kriston hotza pasau ostian, decido meter la quinta ta 10 miñutuan bageuzaen berriro be barriketan ta barre batzuk botatzen.
Goizeko 6ak aldian beste geldiune bat ein genduan peittok bere compeed-a jartzeko ze ez badot esan, pantis-ak ahaztu jakon.
Egun zentia urten da ta hamairugarren barrita jan ostian, korrika hasi giñan.
Orain Zelataun aldera goiazen. Hara goizeko zazpi t`erdietan aillegau giñan. Spidifen bat hartu hankeko miña kentzeko ,beste barrita bat (14) ta egualdi zoragarrixakin korrika hasten gara. Honezkero 48km eindouz ta beste 32 falta.

Zelataun-etik Iturrioz-aldera bajau giñan,handik Orixo, Igeldo etab…. ikusten zan. Iturriotzetik gure hurrengo puntua Zubietara juatia zan baiña erraustegiaren obrak zirela ta Usurbillera bajau giñan.
Usurbilgo plazan bakoitzak coca-cola bat edan genduan, burua buzti, ze nahiz ta goizeko 10 izan bero asko eitzen zeban ta berriro be martxa Donosti aldera.
Usurbiletik azkenengo aldapa gogor bat igo ta autopista behetik doian bidetik Donostiko Antiguoko auzora bajau giñan ta andik Ondarretara.
Ondarretan gure logistikako arduradunak, sekulako sorpresia eman zozkun (KOPERATIBAKO ARROZ-ESNIA TA PALMERITAS DE EROSKI CON LA PARTE DE ABAJO, BLANQUITA, BLANQUITA)- HORI DA LOGISTIKAKO ARDURADUN BAT!!!!!
Tripia beteta, bañua hartu, kriston toalliakin sikatu ta tren geltokira.

Hurrenguan VUELTA A GIPUZKOA!!!!

Onak izan ta AUPA OÑATI TRAIL!!!













2012-06-29

GR 34 ARANTZAZU - DONOSTIA

IBILBIDEA:  GR34 edo Donostia-Arantzazu ibilbidea Gipuzkoako Donostia hiriburutik Arantzazuko santutegira doan ibilbide luze bat da. Ibilbide honen lehenbiziko aipamenak XI.mendekoak dira. Berez, antzina artzainek euren ganadua neguko larretatik (kostaldera) udaberri-udako larretara (barnealdea) eramateko erabili ohi zuten bidea da. Gaur egun ibilbide hau gauzatzeko arraoien artean kirola bera, erlijioa nahiz erakarpen kulturala dira. Horregatik ibilbide hau amaitzean Arantzazun mendizale nahiz erromesek bat egin ohi dute.

IRTEERA:   Gaur  Ekainak 29, iluntzeko 20:00 inguruan irtengo gara 3 taldekide Arantzazutik  GR 34 egiteko asmoarekin, hau da, Arantzazutik Donostirako bidea. Luis, Xabi eta Ikerrek  80km-ko luzeera duen ibilbide hau, Ehunmiletarako eta Goierriko 2 Haundietarako prestakuntza bezela hartuko dugu. Ibilbidea markatuta dagoen arren, Gps-aren laguntza beharko dugu, gauez bidea jarraitzea zailagoa bait da. Gauez ilargiaren laguntza ere izango dugu, asteartean ilargi betea bait dago.

PERFILA: 



IBILBIDEA IRUDITAN:











2012-06-27

KILIANEN KONTAKETA ISTRIPUARI BURUZ


Para Kilian Jornet son "Días difíciles, días donde buscamos los porqués, los "y si ..." días donde los amigos y familia nos debemos apoyar". Ante las muchísimas muestras de apoyo y afecto que ha recibido, ha escrito este relato de lo ocurrido hace una semana. Así fué la tentativa de Travesía del Mont Blanc, incluida dentro de su proyecto personal Summits of My Life, y el accidente de su amigo Stephane.
El objetivo de Kilian Jornet ahora es retomar la rutina de entrenamientos, competiciones, y continuar con su proyecto Summits of My Life.

16 de junio 2012

Es medianoche cuando suena el despertador. En silencio nos ponemos los monos de esquí y el arnés. Tomamos un té caliente con algunas galletas y cogemos las mochilas que habíamos preparado. Dos crampones, un piolet, gafas, guantes calientes, un gorro, un plumón, un gore, una cantimplora, algunos geles y una cuerda de 20 metros serán nuestros compañeros para las próximas horas.
Hacemos un viaje en silencio hasta las Contamines. Ninguna nube en el cielo. A la una de la mañana empezamos a correr dirección Tré la Tête. Nico Mermoud y Anna Frost han venido a acompañarnos en estos primeros pasos, hasta que una hora mas tarde nos adentramos en el glaciar con los esquís.
Vamos subiendo por el largo glaciar de Tré la Tête disfrutando del magnífico espectáculo de las montañas blancas a nuestro alrededor, iluminadas por el mar de estrellas que brilla sobre nuestra cabeza.  Vemos una estrella fugaz.
A  las cuatro y media de la mañana llegamos a la cima de los Dôme de Miage. Empieza a amanecer. Vemos que la cara norte está blanca. Parece más atractivo deslizar con los esquís flanqueando por la pared hasta Duri, que hacer la larga arista caminando.
Stephane empieza a bajar de la arista, la nieve parece buena. Baja con cuidado, clavando el piolet para asegurar cada paso. Diez metros más abajo se detiene:
-“La nieve está un poco helada, pero creo que podremos pasar”-.
Empiezo a bajar con el piolet, poco a poco. Llego al hielo y consigo frenarme con el piolet. Estamos sudando. Unos mil metros de hielo se pierden en la oscuridad bajo nuestros pies. Dudamos, la travesía con esquís parece cada vez más difícil. Lo que parecía una dulce capa de nieve es, en realidad, una dura placa de hielo. Decidimos quitarnos los esquís y subir con los crampones y el piolet hasta la arista. ¡Una hora de nervios y sudor para volver al mismo sitio!
Bajamos por la arista intentando recuperar el tiempo perdido. Se deja bajar bien, con algunas remontadas de escalada y un pequeño rapel de 10 metros, donde tenemos que sacar la cuerda.
Llegamos finalmente al refugio de Duri, donde empezamos la parte más técnica de la travesía. El primer tramo de la arista de Bionnassay es fácil, hasta que llegamos al espolón de roca. No hay ninguna traza. Hemos estudiado las reseñas de la vía que sube por la cara norte. Vamos trepando por la roca siguiendo unas repisa que nos adentran en la cara norte, hacia un diedro cubierto de nieve. Unos 100 metros de estrecha goulotte de hielo nos conducen hacia la arista somital.
Llegamos a Bionnassay. Una imagen magnífica, viendo cómo el sol se levanta detrás del Mont Blanc. Caminamos sobre una afilada arista con el valle de Chamonix y Aosta en cada pie. Nos cuesta mucho abrir huella. La nieve acumulada los últimos días nos hunde cada paso hasta las rodillas. A media arista decidimos ponernos los esquís para bajar hasta el cuello de Bionnassay.
Durante la subida hacia el Dôme de Gouter empieza a soplar un viento fuerte de Italia, que hace que las elevadas temperaturas se olviden y el frío gane nuestros cuerpos. La altura se suma al cansancio de ocho horas de esfuerzo y la subida de la arista desde Bosses hasta el Mont Blanc se hace eterna.
Llegamos al Mont Blanc solos. El fuerte viento, con ráfagas de más de 100km/hora hace que no haya demasiada gente en la parte alta. Un momento mágico, los dos solos en la cima de los Alpes, en el ecuador de nuestra aventura.
Sin detenernos más que unos instantes empezamos la bajada hacia el Mont Maudit. La nieve es dura pero se deja esquiar rápido. Pequeña remontada al Maudit y nos sorprendemos al mirar la cara norte por donde debemos bajar. La pared es un muro azul. No hay trazas, una pequeña lengua de nieve nos permite bajar unos metros con la técnica de piolet-esquí hasta coger las cuerdas fijas que hay del verano y bajar hasta el Coll de Tacul buscando el camino entre los Séracs. La bajada del Tacul es fácil, la nieve ha cubierto la rimaya. En el Col de Midi nos damos cuenta del calor que hace. Seguimos deslizando a gran velocidad por la Vallée Blanche para no perder inercia mientras la nieve cada vez es más pesada y se hunde más bajo los esquís.
Vamos abriendo traza por la Mer de Glace. Descendemos y saltamos las grandes grietas hasta llegar a la Salle en Manger donde debemos sacarnos los esquís para cruzar la gran morrena de piedra. El calor se insoportable, tomamos agua del glaciar y comenzamos a subir por las escaleras hacia el refugio desde Couverecles. Stephane está muy cansado, ya llevamos más de 14 horas y casi 6.000 metros de desnivel.
Me adelanto para ver las condiciones en las Courtes, el fuerte calor nos hace temer que haya grandes purgas. En el glaciar de Couvercles me encuentro con Vivian y Bastien que bajan del Col des Droites. No han podido llegar, como temíamos, el calor de esta hora ha hecho bajar grandes aludes y la nieve está muy inestable. Volvemos al refugio juntos, allí nos espera Stephane.
No lo dudamos un momento. No podemos continuar, tenemos que “jugar” con seguridad. Nos quedaremos a esperar el rehielo en el refugio y continuaremos mañana.
Pasamos la tarde recordando las intensas vivencias de la larga mañana, discutiendo con guías y alpinistas anécdotas en estas montañas y proyectos nuevos a hacer, hasta que el sol se va apagando y cogemos el sueño.

17 de junio 2012

Son las 5 de la mañana cuando nos ponemos de nuevo en marcha. Stephane se ha recuperado perfectamente y avanzamos a gran velocidad por el glaciar y subiendo hacia el Col des Droites donde adelantamos las cordadas que han salido a la una de la madrugada. Llegamos al cuello y miramos el último obstáculo de la travesía: la Aguille de Argentiere está justo delante nuestro.
Empezamos a abrir huella por la arista desde Courtes, con algunos tramos helados que podemos pasar bien con el piolet. La NNE des Courtes se presenta fantástica, con nieve durante todo el largo. Stephane baja delante, como siempre, hace un primer giro para mirar la estabilidad de la nieve y después se lanza haciendo grandes giros por esta impresionante pendiente de 50º Llegamos al pie de la canal con una sonrisa enorme, nunca se había esquiado esta bajada con unas condiciones tan buenas. La rimaya es otra historia. Una pared de unos cuatro metros y una ancha grieta abajo nos corta el paso.
-“Ostras, nos hará falta un gran salto”- dice Stephane, mientras yo pienso en donde podré anclar la cuerda para bajar.
No hay tiempo para pensarlo. A mi lado siento que Stephane se tira diciendo:
-“Habrá coger carrerilla para saltar”-
Salta con facilidad y consigue estabilizar para frenar una decena de metros más abajo.
-“¡Venga! ¡Coge impulso y salta!”-.
¡Estoy acojonado! Respiro profundamente y salto, veo como la grieta desfila bajo mis esquís. Toco la nieve e intento controlar. La nieve profunda me lanza hacia delante y empiezo a rodar abajo. Me freno a los pies del Stephane. Nos reímos.
Empezamos la subida al corredor en Y del Aguille de Argentiere a gran velocidad, la nieve es dura y deja subir rápido con los bastones y ayudándose del piolet de vez en cuando. Ante nosotros vemos a Sebastien Montazer y a Bastien Fleury. Les vamos recortando metros.
Al llegar a la salida del Couloir nos encontramos los cuatro. Las caras son de felicidad. Comemos algo, nos contamos todas las vivencias y anécdotas de las últimas horas, también hablamos de nuevos proyectos. Disfrutamos de estar allí, de que sólo nos queda disfrutar de una larga bajada. Los pájaros planean aprovechando el fuerte viento a nuestro alrededor. Les damos de comer. Es felicidad pura.
Empezamos a caminar de nuevo entre las dos cumbres de la Aguille de Argentière. Yo voy por el interior, en la cara Oeste. Stephane me sigue por el exterior, a dos metros y medio del límite de la cornisa. Seb y Bastien que siguen la traza del Stephane, se detienen un momento, me doy la vuelta para ver que hacen y me doy cuenta que detrás suyo hay una cornisa enorme, levanto el palo para enseñárselo a Stéphane.
Un instante, es lo que separa la felicidad del dolor. Todo se decide en milímetros, en décimas de segundo. La cornisa donde está Stephane se rompe llevándoselo con una gran cantidad de nieve. Una placa de unos tres metros de ancho y seis de largo.
Se apaga todo. Corremos, miramos donde ha caído, decidimos llamar al PGHM (Socorro Alpino). Bastien baja hacia Argentière para avisar, nosotros buscamos cobertura y conseguimos llamar. Esperamos el helicóptero. Los segundos se convierten en horas, el tiempo parece detenido.
El helicóptero se lleva a Stephane, que no ha sobrevivido a una caída de más de 600 metros en la cara este de Argentière.
Stephane murió como vivió. Con felicidad, en silencio, sin gritar, sin hacer ruido. En lo más alto, con la elegancia y la humildad que caracterizó su vida. Cayó dulcemente como cae un árbol.
Ahora son días difíciles, días donde buscamos los porqués, los "y si ..." días donde los amigos y familia nos debemos apoyar. Su vacío no lo podremos reemplazar y siempre estará allí. La imagen nunca desaparecerá, pero lo que nos llenó, todos los momentos vividos, todas las cosas que aprendimos de él, en la montaña y fuera, tampoco desaparecerán nunca. Siempre estará presente en las cumbres que coronemos a partir de ahora .
Con Stephane teníamos muchos proyectos, como ídolo primero, mentor después, y amigo finalmente, habíamos hablado muchas veces de las montañas que queríamos escalar, los sueños que queríamos intentar. “Lo seguiremos haciendo por ti, Sep”.
Hemos elegido una forma de vida, un medio, la montaña, en la que somos conscientes de sus riesgos. En donde sabemos que a pesar de querer controlar todos los incontrolables, hay riesgos que no podemos ver, que no dependen de nosotros. La vida, es vivir sus pasiones. La muerte es el punto que asimila todos los hombres; es una seguridad. La montaña nos quita muchas cosas, pero también nos lo puede dar todo si la necesitamos para respirar.

2012-06-20

TXINDOKI KM BERTIKALA - MAITEN KRONIKIA


Nere belauneko minak diala eta pentsau neben aukera ona izango zala txipa puska bat aldatu eta bertikaletara dedikaittia; asteburu honetan nere lehenengo bertikalala egin dot Txindokin.
Larraitzera goizeko 9:00 inguruan allau giñen eta zuzenian dortsala hartzera fan nintzen. Ikusitta nere irteera ordua 10:52tan zala, kotxera bueltau, gizona mendira bialdu eta ni bertan geldittu nintzen beste parte hartzaile batzukin barriketan.
10:30ak inguruan irteera puntura gerturatu nintzen puska bat berotuaz eta itxoitten noiz nere izena esango hilaran jarteko. 10:52tan puntuan urten neben eta iturriraiño komerixak. Korrika itteko momentu batzutan lartxo eta oinez fateko gutxitxo, baina bueno a trankas y barrankas iturrira allau nintzen. Bertatik gora ez euen dudarik dana oiñez eta neikua lanekin gañera; baiña ez neuen kejaitteko moduan emun nostain animo danakin. Horrein artian Igor andriari animaitten, ur trago bat hartu eta hortik beste 10 minutuan tontorrian. Fitxau eta nere lehenengo bertikalian 51:13, oingoz konforme denpora horrekin hurrenguan...ikusiku haber mejoraitten dun.


2012-06-11

OÑATI TRAILEN EKIPAZIO BERRIA

Aretxabaletako M5 dendaren laguntzarekin talderako ekipazioa ateratzea lortu dugu, aspaldiko ideia bat aurrera ateraz. Lehen ere talde bezala ibiltzen ginen lagun talde bat gara, eta mendira batera joan, lasterketetara joateko planak egin eta afariak egiteaz gain gaurtik aurrera konpetitzean ere 13 lagunek elastiko berdinarekin parte hartuko dugu.

Hemendik aurrera arropa hauekin arituko gara:




2012-06-10

M5 DENDAREKIN AKORDIOA

Oñati trail taldeak Aretxabaletako M5 kirol dendarekin patrozinatzeko akordioa lortu du. Mendi materialean eta trailrunning-ean espezializatutako denda honetan, merkatuko marka nagusi guztiak aurki ditzakezue eta mendian adituak direnen gomendioak izango dituzue.

Esan bezala M5 denda Aretxabaletan aukituko duzue eta oraindik lanean ari badira ere laister dendaren web-gunean ere materiala erosi ahal izango da.

WEB ORRIA: http://m5dendaoulet-online.es/index.html 


HIRU HAUNDIAK 2012

Joan den Ekainaren 2an, gaueko 00:00etan eman zitzaion irteera Ondategiko plazan, 2012ko Hiru Haundiak lasterketari. Urtarrilaren 1ean ordu gutxitan 1500 pertsonak inskripzioa egin bagenuen ere, azkenik arazo ezberdinak direla eta, 1300 partaide inguru izan ginen irteera puntuan. Bertan izan ginen Luis, Xabi, Joxe, Aran eta Iker Oñati Traileko partaideak. Arazo fisiko ezberdinak direla eta Jexux-ek eta Maite-k ezin izan zuten irteera puntuan egon.

Lasterketan Gorbea, Anboto eta Aizkorri mendiak igo behar izan genituen eta 100km-ko ibilbide bat burutu. Eguraldiak asko zaildu zuen lasterketa, gauean ere oso bero bait zegoen eta larunbat eguarditik aurrera zer esanik ez. Horren ondorioa izan zen 1300 partaide ingurutik, 800 inguruk bakarrik lortu genuela helmugara iristea.
Hona hemen taldekideon denborak:

-JOXE MENDIOLA 14h 43 min
-LUIS URIGOEN   17h 40min
-XABIER IÑURRITEGI  17h 40min
-ARANTZAZU URZELAI   20h 43min
-IKER AGIRREBALZATEGI   20h 43min

SAILKAPEN OSOA DENBORA PARTZIALEKIN;  http://www.manueliradier.com/hh/hh12/hh2012-controles.pdf

Ea hurrengo egunetan taldekideren bat animatzen den kronika txiki bat idazten.







2012-06-08

HIRU HAUNDIAK / SALOUKO IROMAN-A / ANETO-MALADETA ESKI IRTEERA

Joan zen asteburuan 3 hitzordu nagusi izan genituen Oñati Trail  taldean. Batetik, bi urtean behin ospatzen den 3  Haundiak mendi lasterketa ezaguna. Gorbea, Anboto eta Aizkorri lotzen dituen 100 km-ko ibilbide honetan bost taldekide izan ginen: Luis, Joxe, Xabi, Aran eta Iker. Emaitza desberdinekin baina guztiok lortu genuen lasterketa gogor hau amitzea.

Bestalde Argider eta Iban Saloura joan ziren, joan den igandean bertako Ironman-ean parte hartzeko asmotan. 2 anaiek bukatu zuten lasterketa eta aste honetako atsedenaren ondoren, laster izango dugu beraien berri.

Pablo berriz Pirineotara joan zen mendiko eskiko denboraldiko azken irteera egitera. Denboraldiko azken edurrak aprobetxatuz Aneto-Maladeta inguruan ibili zen. Hurrengo egunetan izango ditugu argazki batzuk eta  bere kontuen berri.